Astrologia indyjska zwana jest także astrologią gwiezdną lub syderyczną, a najczęściej wedyjską – zyskuje wśród astrologów zachodnich coraz większą popularność. Astrologia ta różni się od naszej, tym, ze na Zachodzie posługujemy się zodiakiem tropikalnym, którego początek wyznacza równonoc wiosenna, (21 marzec) czyli Baran w stopniu zerowym. W astrologii wedyjskiej punktem odniesienia jest rzeczywiste położenie gwiazdozbiorów.
W tym systemie bierze się pod uwagę zjawisko zwane precesją równonocy, wynikające z powolnej zmiany położenia osi obrotu Ziemi. Dla nich nasze znaki są przesunięte o 25 stopni. Łatwiej można to tłumaczyć, że ta osoba która urodziła się ok. 1 do 18 dnia miesiąca, według astrologii indyjskiej należy do poprzedniego znaku zodiaku. Znaki astrologii wedyjskiej są tak samo przyporządkowane do żywiołów jak w astrologii zachodniej, takie same są też ich związki z planetami. W astrologii wedyjskiej istnieją dwa pojęcia nie znane astrologii zachodniej. Pierwsza z nich to bardzo stara koncepcja „ domów księżyca”. Domy Księżyca określa się, dzieląc sferę niebieską na 27 części, z których każda obejmuje 13 stopni i 20 minut. Każdy dom nosi imię jednej z żon boga księżyca i ma własne znaczenie. Druga koncepcja, trochę nowsza, polega na podziale 360 stopni ekliptyki – czyli pozornej drogi Słońca wokół Ziemi – na mniejsze odcinki, z których buduje się dodatkowe wykresy pomocnicze (tzw. varga). Astrologia indyjska służy w większym stopniu przepowiadaniu przyszłości niż charakterystyce osób zainteresowanych.
