Geleceği öngörme, ölülerle temas kurma ya da akıl okuma girişimleri daha uzak Antik Çağ’da yapılıyordu. Büyücüler, falcılar ve astrologlar bilinen bütün antik kültürlerde vardı ve çoğu zaman rahip rolünü üstlenirdi. Falcılık da dahil olmak üzere büyü, çoğunlukla dinle bir arada var oldu. Antik Babilliler, Mısırlılar, Kenanlılar, Yunanlılar, Romalılar, Keltler ile Afrika’da, Avustralya’da ve iki Amerika’da yaşayan halklar arasında durum böyleydi. Kehanet teknikleri Hindistan ve Çin bölgesinden çıkan pek çok dünya dininde de bilinir ve uygulanır: Budizm, Taoizm, Hinduizm.
Bilinen tek istisna, Eski Ahit’ten benimsedikleri ruhlar dünyasına dair çok özel bir tasavvur nedeniyle antik İbranilerin inançlarına dayanan dinlerdir (Yahudilik, Hristiyanlık, İslam).
Eski Ahit’te ruhlar dünyası
Ölülerin ruhlarıyla temas kurmak imkânsızdı, çünkü ruhlar şeol denen bir uyku ve unutuş diyarına giderdi (Yaratılış 37:35; Mezmurlar 6:5, 89:48; Vaiz 9:10; Yeşaya 38:18). Tanrı ölülerin yaşayanlarla temas kurmasına yalnızca çok istisnai koşullarda izin verirdi (1. Samuel 28); diğer durumlarda ise ölü kılığına giren şeytani ruhlarla temas kurulurdu (Yeşaya 8:19). Bu yüzden Eski Ahit spiritizmi ve falcılığı ruhsal zina olarak niteler (Levililer 20:6).
Geleceği öngörmek Yahve’nin peygamberlerine aitti, ama Musa, arkasında şeytani ruhlar bulunan (Yasa’nın Tekrarı 32:17) başka tanrıların peygamberlerinin de bazen bunu başarıyla yapacağı konusunda uyarmıştı (Yasa’nın Tekrarı 13:2-3). Bu nedenle Musa her türlü okült uygulamayı yasakladı (Yasa’nın Tekrarı 18:10-11), sonraki peygamberler de astrolojiyi ve durugörüyü kınadı (Yeşaya 47:13; Yeremya 27:9; Mika 3:7; Zekeriya 10:2).
Başka insanların aklını okumak ve hayatlarındaki gizli gerçekleri bilmek yalnızca ilahi vahiy yoluyla mümkündü, çünkü insan kalbinin derinliklerini yalnızca Tanrı bilir (Yaratılış 41; 1. Krallar 8:39; Mezmurlar 139; Daniel 2). Ancak yeryüzünde dolaşan şeytani ruhlar bilgilerinin bir kısmını okültizmin çeşitli biçimlerini uygulayan kişilere aktarabilirdi (Eyüp 1:7, 2:2; Yasa’nın Tekrarı 18:14).
Yukarıdaki nedenlerle Musa yasasında falcılığın cezası ölümdü; uygulamada ise bütün okültistler İsrail’den sürülürdü (1. Samuel 28:3, 2. Krallar 23:24; Zekeriya 13:2).
Ne var ki zamanla Yahudilikte Kabala gelişti – bazı akımları büyüsel ve kehanete dair unsurlar içeren mistik bir gelenek.
Hristiyanlık her türlü okült uygulamayı kınadı (Elçilerin İşleri 19:19; Galatyalılar 5:20; Vahiy 22:15), ama aynı zamanda Musa yasasının ceza hükümlerini reddetti (Yuhanna 8:3-11). Hristiyanlık antik Roma’da devlet dini olunca Eski Ahit ilkelerine geri dönüldü ve 4. yüzyılda astrolojinin her türünü uygulamanın cezası olarak ölüm cezası yeniden getirildi. Geç Orta Çağ’da ve erken modern dönemde büyücülük ve falcılıkla suçlanan pek çok kişi, çoğunlukla da kadınlar – genellikle dünyevi mahkemelerin kararlarıyla – kazıkta yakıldı. Başlangıçta buna yalnızca pasifist Protestan mezheplerinin (Valdocular, Hutterit Anabaptistler, Quakerlar) mensupları karşı çıktı. Polonya’da cadıların yakılmasıyla sonuçlanan son davalar 18. yüzyılda görüldü.
Kuran da (Maide 5:3 ve 5:90) Allah’a inananların falcılık yapmasını yasaklar.
